یکی از این پناهجویانی که برای خروج از این شرایط تلاش می کند،دوستی به نام علی است.او چهل و چهار سال دارد و یازده سال است که در آلمان زنده است!دولت آلمان او را مستحق دریافت پناهندگی نیافته است و یازده سال است که در چنین شرایطی با مشکلات دست و پنجه نرم می کند.بر اثر سختی های زندگی اش در این یازده سال به شدت از بیماری های عصبی رنج می برد و برای مداوای آن ،به تجویز دکتر روستا مقدار زیادی دارو مصرف می کند.علی پس از تلاش های بسیار , دوستانی در یکی از کلان شهر های آلمان یافته تا به مدد آنان کارهای یدی مانند کاشی کاری،بنایی،نقاشی و … پیدا کند.او که در ایران نقشه کشی را فراگرفته اکنون پس از فشار های عصبی و لرزش دستی که از آن در این سن رنج می برد،ناچار است کارهای سنگین بدنی با قیمت دستمزد پایین انجام دهد تا بتواند خارج این روستا امکاناتی حداقلی برای زندگی خود فراهم کند.تا زمانی که کاری چند روزه و موقتی برای انجام دادن داشته باشد در آنجا می ماند و در غیر این صورت به کمپ باز می گردد.عدم حضور در کمپ پناهجویی،بارها خروج غیر قانونی و دستگیری اش توسط پلیس و دادگاه های مکرر و جریمه های سنگینش،غذای خشک،کوپن پوشاک و چهل یورو ماهیانه او را توسط اداره خارجی ها قطع کرده است.او که جرقه چنین گزارش کلی را برای من زد،پریشب،لنگ لنگان به کمپ بازگشت و پس از پرس و جو متوجه شدم هنگام کار آسیب شدید خورده است.در حین کار در یک سراشیبی،چرخ دستی مملو از کاشی از دستش رها شده است و برای نگه داشتن آن،چرخ را گرفته و بر روی زمین نشسته است.در نهایت چند متری روی سیمان کشیده شده و به شدت زخمی شده است.برای معالجه در آن کلان شهر به پزشک مراجعه نکرده است.با وجود آنکه خارج از محدوده بودنش ، درمان او توسط پزشکان را سد نمی کرد، اما عواقب و مجازات های دیگری را برای او در آینده به همراه می داشت که او را ناچار به بازگشت به کمپ کرده بود.بنابراین مسیری 6 ساعته را در قطار و اتوبوس با درد شدید و زخمهای بازش طی کرده تا خود را به محدوده چهل کیلومتری برساند.نشستن و برخاستن در قطار و اتوبوس ،با توجه به اینکه گیر نیفتادن در دام پلیس های کنترل کارت شناسایی، رفتاری را طلب می کند که کمترین جلب توجه را هم نداشته باشد، برایش بسیار سخت بوده است.دیشب که بهمراه دوست دیگری زخمهایش را بتادین می زدم و در حد توان آن را پانسمان می کردم،نگران بود که به پزشک این روستا چگونه توضیح دهد که این اتفاق در کمپ افتاده است.بی شک پزشک گزارشی مبنی بر خروج علی از محدوده مقرر تنظیم نخواهد کرد اما این فقط نشان می دهد که او چقدر ازمجازات ها هراسان و یا خسته است.مجازات هایی برای خروج از شعاعی چهل کیلومتری که ساده ترین آثار زندگی در آن در حال محو شدن است.

پ.ن :
1-بعنوان مثال می توان به مهاجران ایرانی و افغانی که اخیرا به قصد رسیدن به استرالیا،در آب های اندونزی غرق شدند اشاره کرد

آخرین باری که از یک فروشگاه خرید کرده است یادش نمی آید. آخرین باری که برای خوردن، چیزی خریده است یادش نمی آید. برای آمدن به اینجا و داشتن زندگی بهتر! پول نزول کرده و قرار بود همه پول را سه ماه پیش بدهد. به او قول داده ام فردا برایش یک کارت تلفن بخرم که با حساب قبلی اش می شود چهل یورو که به من بدهکار است. یادم رفت،دیشب سی و پنچ یورو در کازینو باخت.

دو روز پیش جواب منفی اش آمد.یعنی دولت فدرال آلمان نپذیرفت که او لیاقت زندگی! کردن را دارد پس باید بقیه عمرش را در کمپ زندگی کند.می گوید مسیحی می شود،شاید که لایق شود.نمی داند

از دوستان افغانی مان است. از ما خوشش نمی آید،حق دارد. اذیتش کرده ایم. اما جواب سلام من را می دهد. در سرزمین من اجازه مدرسه رفتن نداشت. کتک خورده و عصبانی است. بچه اش را کتک می زند

دور هم ماهوراه می بینیم. حوصله بی بی سی ندارند، من و تو، فارسی وان، پی ام سی. بی دلیل می خندند. شوخی های زننده می کنند، دو ساعت هم بگذرد دو ساعت است نه؟

نوبت هیچکدام مان نیست که در کثافت خانه ای به نام آشپزخانه ظرف های دو روز مانده با بوی تخم مرغ را بشوریم. مهم نیست ساعت چند است. هر ساعتی می شود ظرف شست. اهمیتی ندارد که امروز چندم است. تابستانِ پس از مدرسه است. روزها با چند شنبه بودنشان تعریف نمی شوند.

خودکار لعنتی ات روی کاغذ سر نمی خورد تا رستگار شوم. فرض که همین فردا مبعوث شوم. سیگار دیگر زبان را نمی سوزاند؟ کازینوها یکم از آنچه بلعیده اند را پس می دهند؟ انجیل هاجت می دهد؟سربازان نیروی انتظامی افغان ها را تلکه نمی کنند؟ لس آنجلسی ها ظرف هایمان را می شورند؟ روز های هفته را به زبان آلمانی حفظ می کنم؟
راستی پنج روز دیگر تولد مادرم است.دومین تولدش که از او دورم.
سیگار دوم را قورت می دهد …

بی شک جنبشی متشکل از نیروهای معتقد به حذف ساختار سلسله مراتبی، در راستای مبارزه مستقیم با تمام آن ارزش گذاری ها به صورت بنیادی، خواهد توانست ارکان استبداد را درهم شکند. اما جای بسی تاسف است که جنبش سبز نه تنها نتوانسته است ساختار تولید کننده سلسله مراتب را نشانه رود که خود به بازتولید آن پرداخته است. این باز تولید سه وجه مجزا اما در هم تنیده دارد. در وجه نخست، مطالبات بیان شده توسط گفتمان سیاسی جنبش سبز مملو از تکیه نخبگان سیاسی اش بر سازه های بوجود آورنده نظام سلسله مراتبی حاکم است. به گونه ای که صرفا صورتبندی جدیدی از تقسیم حقوق اجتماعی را بیان می کنند که با وضعیت کنونی اندکی تفاوت شکلی دارد و نه ماهیتی. این را می توان در تعریف آنها از مطالبه حقوق بشر به وضوح دید. اعتراض اصلاح طلبان به هفتاد ضربه شلاق پیمان عارف در حالی صورت گرفت که اگر او به جرم شرب به خمر تازیانه می خورد حقوقش نقض نشده بود! و یا به عنوان مثال می توان به نوشته های محمد نوریزاد، فیلم ساز منتقد اشاره کرد که در چهارده نامه ای که به رهبری نظام نوشته اند، رهبر ظالم کنونی را نقد کرده و در پی رهبری مهربان و دلسوز می گردند. حال آنکه نکبت امروز حاصل رهبریت است!

وجه دوم مربوط به ساختار درون جنبش سبز است؛ طیف های اصلاح طلب حاضر در جنبش سبز با نگاهی پدرانه (یا همان دلسوزی استبدادی) و در بسیاری موارد برای رسیدن به قدرت،پیشبرد و رهبری جنبش سبز را حق! خودی ها می دانند و از ورود دیگر طیف ها به هر طریق ممکن جلوگیری می کنند. استفاده از توان مالی برای بسیج نیروها، بهره گیری از خلا حاصل از حذف جریانات و احزاب منتقد سیاسی در سپهر سیاسی ایران، بهره مندی از کلان رسانه های ایرانی و خارجی برای بسط گفتمان خود و …. سندی بر صحت این ادعاست.

و اما وجه سوم که هدف اصلی این نوشته می باشد، بازتولید ساختارهای استبدادی توسط برخی کنشگران جنبش سبز است که به تفصیل به آن می پردازم. همانطور که پیشتر گفته شد، فرد فرد جامعه ایران به صرف پرورش در فضای استبدادی، خصایص آن را با خود حمل می کنند که بخشی از نوشته جاضر سعی به بررسی برخی سویه های آن دارد.

تقابل حق تعیین سرنوشت و مکلفان

جای جای فرهنگ ایرانی-اسلامی جامعه ایران باور به سلسله مراتب را نه تنها اشاعه داده است بلکه تعهد به آن را امری پسندیده می داند. از شاهنامه فردوسی گرفته تا اشعار سعدی و یا سنت جا افتاده مرجع تقلید. همگی تمکین فرد را به ساختار سلسله مراتبی ستایش می کنند. تقدیر باوری و خارج از توان بودن اثر گذاری بر مناسبات قدرت امری است بدیهی که حداقل بر زبان بسیاری از ما جاری است. اما طلب تمکین به سلسله مراتب عارضه ای به بار می آورد به نام “تکلیف”. آفتی که کنشگران جنبش سبز از آن رنج می برند و دستاوردش بن بست کنونی است. باور به مکلف بودن با خود دو چیز را طلب می کند 1) تکلیف دهنده و 2) متن تکلیف.

فرد با قبول مکلف بودن می پذیرد که فرد یا گروهی دیگر همواره به جای او فکر کرده و پس از آن برای او وظایفی مشخص کنند. این پروسه باعث می گردد که فرد بی درنگ و اندیشه، به انجام وظایف خود بپردازد و هر چه بیشتر از اندیشیدن، که “حق فردی” اوست فاصله بگیرد. پس از مدتی در غیاب اندیشگی، رشد ذهنی اش را از دست می دهد و از دستیابی به خرد و تفکر انتقادی، به عنوان اساس آزادی خواهی ناکام می ماند و بیش از پیش به تزریق تکلیف اعتیاد می یابد. در بهترین حالت تعریفی تقلیل داده شده از خرد ارائه می کند که می بایست میان اندیشه های خود و نظم استبدادی حاکم بر جامعه تعادل برقرار کند و در بازی طراحی شده مبتنی بر همان ارزشگذاری ها مشارکت کرده و میان خوب و بد، خوب را برگزیند و گاها خودسانسوری کند.

با توجه به آنچه در بالا حول “تکلیف” گفته شد، به جنبش سبز و کنشگرانش به عنوان وجه سوم بازتولید کننده سلسله مراتب بازگردیم. در نظر بسیاری از کنشگران، شخصیت های سیاسی اصلاح طلب به صرف حضور در عرصه سیاسی ایران عهده دار تولید فکر هستند و در این زمینه از حقوق بیشتری نسبت به دیگر طیف های سیاسی برخورداند. انتقاد ها را به آنها وارد نمی دانند زیرا از ارزش گذاری های یاد شده رنج می برند. ادعای “جنبش بی رهبر” از همان روزهای آغازین جنبش بسیاری از منتقدان را خاموش کرد، اما به واقع چگونه است که کنش سیاسی بسیاری از کنشگران محدود به انتشار فیلم و عکس و نماهنگ درباره میرحسین موسوی می شود؟ (طنز مطلب آنجاست که متعهدان به همراهان جنبش سبز، مهدی کروبی را به کل فراموش کرده اند و صرفا از میرحسین موسوی دم می زنند.)

تکلیف دقیقا همینجا گریبان گیر کنشگران است زیرا تا به امروز تکلیف انجام داده اند و حال که اتاق فکر اصلاح طلبی بر هر مصلحتی توان انتشار تکلیف هایی نظیر “الله و اکبر های شبانه” را هم ندارد، آنها به آگاهی رسانی! می پردازند. انجام تکلیف که در تقابل با حق فردی عمل می کند باعث می شود که مکلفان در مقابل نتیجه بدست آمده توسط جنبش سلب مسئولیت کنند و با کمک صورت بندی جعلی از معایب فرهنگی، که پیش تر درباره آن نوشته شد(1)، ایراد کار را در فرهنگ عقب افتاده “ایرانی جماعت” جستجو کنند. به بیان بهتر،گویی نقص در نحوه انجام تکلیف است و نه در متن تکلیف و اساسا اصل تکلیف پذیری! بدین ترتیب قربانی بن بست کنونی از پیش طراحی شده است و تا انتشار تکلیف بعدی، “صبر” و “سکوت” راهکاری بی بدیل می گردد. متاسفانه سیکل معیوب فوق باعث می شود که بسیاری از کنشگران مکلف، خود را برای ارائه راهکار به منظور برون رفت از بن بست کنونی (که من آن را مرگ جنبش سبز می خوانم) واجد شرایط ندانند و در این راستا هیچ چاره ای نجویند. به موازات تکلیف محوری و انفعال عمومی، گستره اشخاص خاص برای بهره مندی از حقوقی خاص، به شخصیت های سیاسی اصلاح طلب ختم نمی شود. آسیب دیدگان این دو سال اعم از زندان رفته ها، فراری ها، خانواده جانباختاگان و زندانیان نیز از حقوقی مضاعف در بیان اندیشه های سیاسی خود برخوردارند(2) و نقد به آن ها جوابی احساسی و دندان شکن از طرف کنشگران را به همراه دارد. نظارت استصوابی رسانه های اصلاح طلبی(3) و برخورداری افرادی خاص از تریبون های جنبش سبز ملقمه ای است برای حذف صدا های متفاوت و منتقد.

عدم نفی ساختار های بازتولید کننده سلسله مراتب در هر شکل و قالبش و ماندن در فاز انجام تکالیف به جای باورمندی به حقوق فردی و مشارکت دخالت جویانه، حتی اگر 25 خرداد دیگری رقم بخورد، نتیجه ای جز شکست نخواهد داشت!

آذر ماه تمام نشده است و اندک زمانی است که از سالگرد کشته شدن زنده یاد محمد مختاری گذشته است. یادش را گرامی می دارم که سهم بزرگی در شکل گیری اندیشه ای برای نوشتن این یادداشت دارد.

پ.ن:

1)بزرگنمایی معایب فرهنگی و سویه های بازدارنده آن

2) نگاهی به صفحه فیسبوک خانم فخر السادات محتشمی پور بی اندازید!

3)نظارت استصوابی رسانه های اصلاح طلبی

بنا براین با تاکید و تمرکز ویژه بر اهداف و مبانی جنبش سبز ملت ایران، این وبسایت را برای طرفداران همه عقاید و سلایق سیاسی غیر خشونت طلب گشوده میدانیم. امیدواریم این حرکت مدنی مورد استقبال و حمایت پیشگامان محترم عرصه اطلاع رسانی جنبش سبز قرار گیرد و این مجموعه را از تجارب گرانبهای خود بی نصیب نگردانند. طبیعتا هر گروه یا هر مرام سیاسی به اندازه وزن اجتماعی خویش مقبولیت دارد و به همین دلیل ابراز عقیده در این وبسایت با موانع استصوابی و نظارت های سرکوبگرانه
همراه نیست
در جایی دیگر نوشته شده است:
بر همین اساس، در تحول سبز، هیچ دستور، فرمان یا حکمی از “بالا” صادر نمیشود، شهروندان مقوله بندی و درجه بندی و تعیین صلاحیت نمیشوند و آزادی بیان هیچ کس مشمول استصواب و تعزیر نیست. هر آن چه در این وبسایت می بینید، کلام، نظر، تصویر، شعر و … کاملا شهروندی و داوطلبانه است و به هیچ دولت، حزب یا گروه سیاسی، مذهبی، قومی یا اقتصادی وابسته نیست. پس برای شنیدن نظر و عقیده خود در تحول سبز، کافی است سکوت را بشکنید!

مطلب را به همراه منبع آن در وبلاگ شخصی ام برای سایت تحول سبز فرستادم اما پس از گذشت دو روز،عبور از اول آذر ماه و عدم انتشار آن در سایت تحول سبز بر آن شدم که این یادداشت را بنویسم.یادداشتی نه برای درد دل با مصطفی تاجزاده که برای کنشگرانی از جنس خودم.آنهایی که به یقین نه از کلمه،جرس،سهام نیوز،نوروز،تحول سبز و … که شاید از دست به دست چرخیدن های فیسبوکی، بالاترین و دنباله و .. این یادداشت را می خوانند.برای کنشگرانی همچون من!
اگر نوشته مذکور را نگاهی بی اندازیم در میابیم که ادبیات و مضمونش آنقدر ها هم تند نبوده است که رسانه هایی همچون تحول سبز آن را به صرف مصلحت و عافیت گفتمان غالب (اصلاح طلبی) منتشر نکنند.رسانه هایی که مدعی تکثرگرایی! هستند و در توضیحات شان به تفصیل نظارت استصوابی را نقد می کنند، به وقت عمل سیاست سانسور را بی کم و کاست دنبال می کنند.
طنز تلخ آنجا بود که خاطرم آمد وب سایت تحول سبز در تاریخ 28 تیر ماه 89 عکسی دسته جمعی از من،دیگر دوستان و خانم فهیمی، که در مراسم سالگرد زنده یاد امیر جوادی فر گرفته شده بود را در وبسایت خود منتشر کرده بود.عکسی که بازتاب رسانه ای آن برای من و دوستانم دردسرهای بسیار به همراه داشت. آنروز ها که شکنجه ها و جرئیات فاجعه کهریزک،پیگیری شکایت از آمران و عاملان دخیل در آن جنایت،دیدار با خانواده های جانباختگان، و … سوژه های خوبی برای رسانه ها بود،بی پرسش مصاحبه ها و عکس هایمان را در فضای مجازی منتشر می کردند اما هنگامی که کوچکترین انتقاد ها نسبت به رویکرد اصلاح طلبان به زبانمان جاری شد،از دایره خودی ها! بیرون رانده شدیم و شورای نگهبانی جدید التاسیس،نوشته هایمان را رد صلاحیت کرد و می کند. از سویی نامه‌های محمد نوریزاد در نقد عملکرد رهبر جمهوری اسلامی را که از درون خفقان و اختناق می‌نویسد همچون سرمشقی  برای همگان با افتخار منتشر می‌کنند و از سویی دیگر همین رسانه‌های دموکراسی خواه! حامی و بانی آزادی بیان ،درد دل های ساده را با یک شخصیت سیاسی تاب نمی آورند.
عقایدمان را سانسور می کنند،مطالباتمان را نادیده می گیرند،صدایمان را تیغ می زنند.شاید سردبیرانِ آسوده که همدلی ها و جانفشانی های خیابانی را لمس نکرده اند،از درک این امر عاجزند؛ که یک لنگه پا ایستادن در جنبشی که سرنوشتمان را به آن گره زده ایم چقدر غم انگیز است.اما بی شک جنبش سبز در رسانه هایش رقم نخورد بلکه در کف خیابان،در کنج سلول ها،به دست من و میلیون ها چون من شکل گرفت و بر همین منوال ادامه خواهد یافت.آنان که بر این عقیده ایستاده اند که با سانسور و تحریف جنبش مردمی،مطالبات کنشگرانش را می توان حذف کرد می بایست دریابند که صرفا رسانه هایشان را بی اعتبار تر از پیش می کنند.رسانه هایی که به جای ارج نهادن به خرد انتقادی کنشگران،آنان را چون پیاده نظامی می خواهند که به وقت مصلحت در خیابان اعلام حضور کنند و به وقت عافیت برای آگاهی رسانی،آنهم به تعریفی سخیف و تقلیل یافته،به انتشار مطالب آنها بپردازند.
مقصودم از نوشتن این یادداشت شکوه از عدم انتشار مطلب شخصی ام و تاثیر گذاری بر رویکرد رسانه های اصلاح طلبی نبود که  آن یادداشت حامل بار سیاسی قابل تاملی نبود وبیش از پیش به تغییر رویه آنها در انتشار صدا های مختلف نا امیدم.بلکه شاید این نوشته تامل مخاطبان این رسانه ها را که مشی سیاسی اشاعه یافته توسط آنان را برگزیده اند و مبارزه را در پیروی از خواست آنان تعریف نموده اند به سهم خود برانگیزد.

]]> http://qaa3dak.wordpress.com/2011/11/26/%d9%86%d8%b8%d8%a7%d8%b1%d8%aa-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%b5%d9%88%d8%a7%d8%a8%db%8c%d9%90-%d8%b1%d8%b3%d8%a7%d9%86%d9%87-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%a7%d8%b5%d9%84%d8%a7%d8%ad-%d8%b7%d9%84%d8%a8%db%8c/feed/ 9 qaa3dak http://qaa3dak.wordpress.com/2011/11/09/%d8%a2%d9%82%d8%a7%db%8c-%d9%85%d8%b2%d8%b1%d9%88%d8%b9%db%8c%d8%8c%d8%af%d8%b1%d9%86%da%af%db%8c-%d8%a8%d8%a7%db%8c%d8%af/ http://qaa3dak.wordpress.com/2011/11/09/%d8%a2%d9%82%d8%a7%db%8c-%d9%85%d8%b2%d8%b1%d9%88%d8%b9%db%8c%d8%8c%d8%af%d8%b1%d9%86%da%af%db%8c-%d8%a8%d8%a7%db%8c%d8%af/#comments Wed, 09 Nov 2011 01:44:17 +0000 اشکان خراسانی http://qaa3dak.wordpress.com/?p=96 ]]> چندی پیش علی مزروعی، سخنگوی شاخه خارج از کشور سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی در مقاله‌ای با عنوان “جنبش سبز و انتخابات” (1) به بررسی شرایط کنونی جنبش سبز و انتخابات پرداخت.
با مرور مقاله متوجه تکرار و تأکید فراوان ایشان بر عبارت “انتخابات آزاد، سالم و منصفانه” شدم که در قسمتی از این نوشته به راهبرد اصلی جنبش سبز هم تعبیر شده بود. بدون فوت وقت به فیسبوک آقای مزروعی رفتم که از قضا آنروز تولدشان هم بود. پس از تبریک تولدشان از ایشان خواستم که توضیحی شفاف‌تر در مورد این نوع انتخابات بدهند تا بتوان بر سر آن باب گفتگو را گشود.(2)  توضیحی چند خطی درباره آزاد، سالم و منصفانه بودن انتخابات از سوی ایشان ارائه شد و من در پاسخ سؤالی طرح کردم مبنی بر اینکه تعریف ایشان از انتخابات آزاد بعنوان یک راهکار و مطالبه، تناقضات آشکاری با مفاد قانونی موجود در قانون اساسی دارد. پس از طرح مفاد قانونی، از در پرسش و نه نقد وارد شده و از ایشان پرسیدم که این تناقضات را چگونه رفع و انتخابات “آزاد” به همراه مکانیزم‌هایش را چگونه برگزار و اجرایی کنیم. ایشان بنده را به آرمانگرایی متهم کردند و طبق معمول “مشکل ما ایرانی‌ها ….” به میان آمد و ایشان تصمیم گرفتند به جای توضیح تناقص موجود در نوشته خودشان به سؤالات بنده پاسخ ندهند.

متن گفتگوی من و آقای مزروعی:

اشکان خراسانی:

جناب مزروعی، تصادفاً متوجه شدم که امروز سالروز تولدتون است. تبریک و آرزوی سلامتی برای شما.

درباره نکته‌ای در مقاله اخیرتون با نام”جنبش سبز و انتخابات” سؤالی داشتم.

فرموده‌اید: انتخابات آزاد، سالم و منصفانه بدون تردید راه برون رفت مسالمت‌آمیز از بحران کنونی است. اگر مقدور هست این 3 مؤلفه آزاد، سالم و منصفانه را بیشتر توضیح دهید که منظور شما از آن‌ها چیست.

با تشکر از شما

علی مزروعی:

باسلام. آزاد یعنی اینکه تمام شهروندانی که صلاحیت‌های عمومی را از نظر قانون(قانون انتخابات کشورهای دموکراتیک) دارند بتوانند نامزد شوند. سالم باشد یعنی همه نامزدها و نیروهایشان حق تبلیغ و رقابت برابر را داشته باشند و حکومت با امکانات مالی و… از افراد خاصی حمایت و پشتیبانی نکند و منصفانه یعنی در هیئت اجرایی و نظارت انتخابات از همه نیروهای مورد وثوق استفاده شود و نمایندگان نامزدها بتوانند بر انتخابات نظارت کنند و هیچگونه عملیات جانبدارانه‌ای در هنگام رأی دادن و شمارش آراء انجام نگیرد و همه امور بطور منصفانه اداره شود. البته توضیحات بیشتری هم می‌توان داد اما فکر می‌کنم نوعا مردم این واژه‌ها را می‌فهمند.

اشکان خراسانی:

 با تشکر فراوان از ملاحظه شما آقای مزروعی

فرمودید قانون انتخابات کشورهای دموکراتیک مد نظر خواهد بود. از آنجایی که کاندیداتوری طبق قانون اساسی کشور ما در تضاد با قوانین کشورهای دموکراتیک می‌باشد (بعنوان مثال فصل سوم، ماده 35، شرایط انتخاب شوندگان: از “رجال” مذهبی-سیاسی باشد)، به نظر شما ممکن است با داشتن قانون اساسی تدوین شده فعلی، انتخابات در چهارچوب قانون اساسی دیگری برگزار شود و اگر جواب مثبت است به چه طریقی؟

علی مزروعی:

باسلام. بحث ما در مورد انتخابات مجلس بود و این مورد که شما بدان استناد و اشاره کرده‌اید مربوط به ریاست جمهوری است و اشاره من هم به قانون انتخابات بود که فکر نمی‌کنم مشکلی داشته باشد.

اشکان خراسانی:

 جناب مزروعی، ممنون که تصحیح کردید بنده رو. در مورد انتخابات مجلس و شرایط انتخاب شوندگان آمده است: فصل سوم ماده 28- بند 1- اعتقاد و التزام عملي به اسلام و نظام مقدس جمهوري اسلامي ايران. البته طبق تبصره یک اقلیت‌های مسیحی، کلیمی و زرتشتی نیز می‌توانند با حفظ باورهای دینیشان وارد عرصه انتخابات شوند اما مشخصاً گرایشات بهایی، بودایی، لائیک و… (که در کشورهای دموکراتیک می‌توانند در انتخابات حضور یابند) واجد شرایط نیستند. همچنین در همین ماده بند 3 درج شده: ابراز وفاداري به قانون اساسي و اصل مترقي ولايت مطلقه فقيه. همانطور که مستحضر هستید بسیاری از فعالین جنبش سبز٬ قانون اساسی کنونی را ناقص و یکی از عاملان تمرکز قدرت(اصل ولایت فقیه) و بوجود آمدن دیکتاتوری کنونی می‌دانند و به بسیاری از اصول آن التزام عملی ندارند. بنابراین “شرکت تمام شهروندانی که دارای صلاحیت‌های عمومی از نظر قوانین انتخابات کشورهای دموکراتیک می‌باشند” که شما مطرح کردید، با وجود و حضور و مطالبه قانون اساسی فعلی در تضاد است و محقق نمی‌گردد. حال سؤال اینجاست که آیا می‌شود انتخاباتی که مد نظر شما و دوستان اصلاح طلب می‌باشد را بدون اصلاح ساختارهای “اصلی” قانون اساسی، بعنوان یک مطالبه دانست؟ زیرا پیش فرض انتخابات مد نظر شما، گسست از قانون اساسی کنونی را طلب می‌کند.

تشکر از ملاحظه شما

علی مزروعی:

دوست عزیز در عالم سیاست بین آرمان و واقعیت همواره فاصله هست و برای سیاست ورزی باید به این امر متفطن بود. انتخابات آزاد یک خواسته و آرمان است که باید مطرح و پی گرفته شود اما اینکه در شرایط کنونی چقدر می‌توان این را عملیاتی کرد بستگی به ساختار حقیقی قدرت و صف بندی نیروها در جامعه دارد و قطعاً نمی‌توان انتظار داشت که این خواسته به اسانی محقق شود بنابراین باید با توجه به شرایط تا آنجا که می‌شود به سمت آرمان حرکت کرد. نباید فراموش کرد که هرگونه اصلاحی در قانون اساسی و دیگر قوانین از جمله قانون انتخابات باید از راهی مشروع و قانونی انجام گیرد که آن هم از درون یک انتخابات می‌گذرد. اصولاً مشکل غالب ما ایرانیان این است که هنوز به مفهوم قانون و حاکمیت آن معرفت و پایبندی لازم را نداریم و از همین رو دچار اینگونه بحث‌ها می‌شوید. آنچه امروز در ایران می‌گذرد نسبتی با همین قانون اساسی موجود ندارد آنگاه شما از اشکالات قانون اساسی و انتخابات می‌نویسید! اینکه رهبران جنبش سبز خواستار اجرای بدون تنازل قانون اساسی شده‌اند به همین دلیل است و اینکه اولین گام بسوی آزادی و مردمسالاری و… این است که ما بتوانیم همین قانون موجود را اجرا کنیم تا بتوانیم قدم‌های بعدی را هم برداریم. در این زمینه مطلبی نوشته‌ام با عنوان: “حاکمیت قانون؛ مطالبه‌ای تاریخی و ملی” که شما را به خواندن آن دعوت می‌کنم و از اینکه دیگر به نظر شما پاسخ نخواهم داد عذرخواهم.

(پایان گفتگو)

در مقالاتتان کلی گویی می‌کنید و هنگامی که فردی به چالش می‌کشدتان، به جای دفاع از گفته‌هایتان و یا پذیرش انتقادها، منتقدین را با چوب و چماق می‌رانید که مفهوم چه چیز را درک کرده یا نکرده‌اند.
فراموش نکنید، بی شک آنکه تریبون دارد ولی پرسش‌ها را بی پاسخ رها می‌کند، به پاسخگویی پایبند نیست و درک صحیحی از رویکرد انتقادی ندارد. عجب حکایتی است، آنان که از نظارت استصوابی شورای نگهبان فغان دارند، خود شورای نگهبانی نانوشته بنا کرده‌اند در تأیید عدم صلاحیت منتقدین خود٬ و “نقد” آن است که آن‌ها می‌گویند و بقیه هر چه هست، کژفهمی ایرانی جماعت!!!
فرموده‌اید اصلاح قانون اساسی٬ از طریق راهی مشروع و قانونی  صورت گیرد. “مشروع” باشد یعنی فقهای شیعه (که امروز از دیوار صدا بلند می‌شود ولی از آنها خیر و اکثرشان یا کارخانه لاستیک دارند و یا نیشکر هفت تپه را چپاول کرده‌اند) آن را تأیید کنند٬ و “قانونی” باشد یعنی شورای نگهبان صحت و درستی آن را تأیید کند.

از استبدادخانه جنتی که جز بیداد انتظاری نیست اما آن‌ها که پرچم دموکراسی‌خواهی‌شان سقف آسمان را سوراخ کرده است …..

پ.ن

مقاله “جنبش سبز و انتخابات” آقای مزروعی 

گفتگو فیسبوکی من با آقای مزروعی

!شب آرامی است.

خیابان را رها کردیم تا شما دیگر لب به دندان نجَوید،گوش هایتان را به تلویزیون نچسبانید و از واهمه عربده کشی  ناکسان در نماز های جمعه،با عصبانیت بر فرش نرم منزلتان پیاده روی نکنید!

آنقدر از خرافه هایتان هذیان گفتید تا از ترسِ زمین خوردن،ایستادیم،ایستادیم و ایستادیم که آخر مغز هایمان خواب رفت و پاهایمان سیاه شد.پزشکان بی کفایت نیز به جای اسکن مغزهای مان،تشخیص به “قانقاریا” دادند و پاهایمان بریدند!

باز هم جا دارید؟از میلتان نپرسیدم،گنجایش تان چقدر است؟آنقدر میکروفون ها را بلعیده اید که یارای سخن گفتن هم ندارید و هر از گاهی هم که با دهان پر صحبت می کنید،صدایی جز شکستن فلزاتِ میکروفن ها زیر دندان هایتان نمی شنوم.میکروفن هایی که روزی قرار بود محرومیت و بغض مرا فریاد کند!

اندیشه های تَه گرفته تان چنان بر کمرم کوفت که چشمانم سیاهی رفت و در کوچه بن بست،در آخرهای دنیا،پلک هایم را گشودم.مرگ می دانی چیست؟مرگ!نمی دانی! آنجا بود … پنجه هایش را دیدم … برادرم را کشت!

از فراز آن تخت ها که بر رویشان نشسته اید،از آن بالا ها،در دادگاه های نمایشی تان به بی فرهنگی محکوممان کردید.آنقدر گفتید و گفتید تا حتی وکلایمان هم به بی فرهنگیمان ایمان آوردند و از برای حقانیت شما،دادستان شدند و به صلابه مان کشیدند

 کشتیدَش! اگر بر مصلحتتان نیست و یا شهامتش را ندارید که به قتلش اعتراف کنید،من آخرین نفس های جنبشم را عزادارم  و انگشت اتهام را به سمت شما گرفته ام.شمایی که حتی صدای مان را از زیر جسد مدفونش تاب نمی آورید و سبز بودن را میراث پدری خود می دانید

حال دیگر می توان آسوده خفت!

بخوابید که آهنگ لیسیدن زخم هایمان را با خرناسه هایتان تنظیم کرده ایم،که مبادا بیدار شوید!

“واکنشی که کمتر به مواجهه یا دست آورد سیاسی مشخص بلکه بر ضرورت “فرهنگ سازی” و استفاده از فضای انتخابات برای “تشریح و تبیین” ایده انتخابات آزاد تاکید دارد. فرهنگ سازی و تبیین و تشریحی که  لاجرم از طریق آموزش توسط اصلاح طلبان و رسانه هاشان باید صورت بگیرد. در این واکنش در واقع ما با یک جابجایی مواجه هستیم. مخاطب اصلی از حکومت به مردم تغییر مکان یافته است”.

با توجه به اهمیت موضوع و همچنین اتفاق نظرم با نقطه نظر نگارنده، فرصت را مغتنم شمردم تا برای فراهم کردن مجالی برای تامل بیشتر، دیدگاه خودم را در مورد این موضوع بیان کنم.

برای واضح تر شدن پیکان انتقادم، از نقل قولی از آقای خاتمی که اخیراً در مراسم عزاداری² آن را بیان کرده بهره می گیرم:

“بارها گفته‌ام مشکل ما استبداد‌زدگی تاریخی است که تا درمان نشود، هر راهی و کاری که پیشنهاد شود به بیراهه می‌رود و دشواری ایجاد می‌کند.”

دو برداشت متفاوت اما همسو می توان از این جمله داشت. یا چنین است که آقای خاتمی ریشه تمام مشکلات امروز را فقط در استبدادزدگی جامعه ایران می داند و یا در برداشت خوشبینانه تر ایشان استبدادزدگی را به عنوان پر رنگ ترین عامل به وجود آورنده شرایط فعلی قلمداد می کند. اما فارغ از تحریفی که آقای خاتمی در بررسی عوامل بوجود آورنده شرایط کنونی صورت داده اند، مایلم نگاهی به تاثیر آن بر رویکرد جنبش سبز داشته باشم.

 در ابتدا لازم به ذکر است من مدعی نیستم که در ایران جامعه ای بسیار پیشرو از لحاظ فرهنگی وجود دارد که تمام نقد های فرهنگی را باطل کند، بلکه معتقدم نقصان های فرهنگی موجود در وهله اول آن قدرها هم بزرگ نیست که ایشان بر آن تاکید دارند و در وهله دوم مستدل ترین دلیل عدم موفقیت جنبش سبز نقصان های فرهنگی نیست بلکه گفتمانی است که به جای قبول مسئولیت در قبال ضعف هایش، به نقد فرهنگی برای توجیه بن بست کنونی می پردازد.

تاکید اصلاح طلبان بر نبود پیش شرط های فرهنگی در جامعه به عنوان توجیه بن بست کنونی جنبش، موجب می شود کنشگران توجه خود را بیشتر در حوزه فرهنگ معطوف نموده و تئوری “عقب ماندگی فرهنگی ” را بپذیرند و آن را مهم ترین دلیل عدم موفقیت جنبش بخوانند و در نتیجه کار فرهنگی را بر مبارزه سیاسی مقدم بشمارند.

اما به راستی نمی توان عکس العمل های جامعه ای که از محرومیت های سیاسی-اقتصادی-اجتماعی رنج می برد، کمر بیش از نیمی از مردمش زیر فقر اقتصادی خم شده است و شهروندانش تمامی قوانین در حوزه های گوناگون را نه با خود که بر خود می دانند را به پای بی فرهنگی و عقب ماندگی ملتی گذاشت! چگونه انتظار داریم جامعه ای که اکثریت آن در وضع، عزل و نظارت بر هیچ نهاد دولتی و قانون گذار کوچکترین سهم و نقشی ندارد به قانون پایبند باشد، که گریز از آن را به عقب ماندگی فرهنگی اش نسبت می دهیم؟

مولد بسیاری از آنچه امروز به اشتباه بی فرهنگی می خوانیم نه مردم، بلکه حاکمیتی است که از هر بستری محرومیت های فوق را بطور سیستماتیک انتشار می دهد و هر روز به طور فزاینده ای آن را باز تولید می کند.

در یک جامعه مدنی (ایده آل)، به دلیل مشارکت عموم یک جامعه در وضع قوانین و مقررات اجتماعی، پیروی از قوانین و رابطه متقابل قانون-شهروند به راحتی جاری می شود. در این صورت است که از میزان تخلفات اجتماعی و سرپیچی از قوانین کاسته می شود.

نکته قابل تامل آنجاست که اصلاح طلبان تنها طیف حاضر در عرصه سیاسی ایران هستند که در راستای اصلاح فرهنگی پافشاری فراوانی دارند. از آنجایی که بر طرف نمودن و مقابله با معضلات اجتماعی که از ساختار حاکمیت به داخل جامعه تزریق شده است، نیازمند قدرت اجرایی است، بزرگ نمایی معایب فرهنگی رابطه مستقیمی با ضرورت حضور اصلاح طلبان دارد و گرایش به راهکار های آنها را توجیه عقلانی و عینی می بخشد. این امر با همراهی تخصص گرایی تکمیل می شود و از حوزه عمومی خارج شده به محلی برای اظهار نظر نخبگان منتقل می شود. اینگونه است که کنشگران صرفا در نقش حامیان صرف وارد عرصه می شوند و به شدت دچار انفعال می گردند.

اما بازدارندگی چنین رویکردی آن هنگام نمو بیرونی می یابد که برخی کنشگران در انتقاد به این روند،مطالبات بیشتری را در زمینه های گوناگون طلب می کنند، اما پاسخ های متفاوت و دفعی از اصلاح طلبان دریافت می کنند. یا مطالبات این کنشگران با استناد به عقب ماندگی جامعه، توسط اجزاء آن فهم نمی شود و مردود است و یا با فرهنگ ایرانی-اسلامی آن در تضاد است. و در هر دو حالت فرد/گروه طلب کننده متهم به عدم شناخت صحیح از جامعه ایران می شود! بنابراین، جنس، میزان و عمق معضلات فرهنگی و راهکارهای اصلاح آن به صورت انحصاری در دست یک طیف می باشد و در صورت لزوم به بزرگ نمایی آنها و یا به تاکید بر مغایرت ماهیتی مطالبات با فرهنگ و سنت جامعه می پردازد. حال می توان درک بهتری از استراتژی “زیاد زنده نباش-خیلی هم نمیر” اصلاح طلبان در قبال جنبش سبز داشت. زیرا در نبود مطالبه اصلاحاتِ حداقلیِ فرهنگی نمی توان رای به دست آورد و به قدرت رسید. و از طرفی با پویایی جنبش در زمینه مسائل فرهنگی و اجتماعی، مولد اصلی این معضلات در این حوزه ها که همان ساختار های اصلی حکومت فعلی است عیان می شود و با توجه به ناکارآمدی اصلاح طلبان در راستای تحقق شعارهای اصلاحی شان، زمینه عبور کنشگران از گفتمان آنها فراهم می شود.

——

پ.ن

1- مقاله منتشر شده در وبلاگ “مقاومت”

2-متن سخنان آقای خاتمی

لازم به ذکر است که من بعنوان عضوی از کنشگران جنبش سبز،از سر ارادت و تعلق خاطر به آن،در راستای دفاع از احیای جنبش و جلوگیری از گفتمان “مرگ جنبش” این مطلب را نمی نویسم.عمیقا باور دارم که با وجود نزول شدید و عدم تحقق مطالبات جنبش سبز،می بایست در راستا احیای آن و نه شروع جنبش موازی/پیشرو تر حرکت کرد.آنچه من از نوشته کوتاه حصوری برداشت می کنم این میل به تغییر جنبش و شروع جنبشی نوین نه از نا امیدی از جنبش مردمی بلکه ناشی از اصطکاک بیش از حد نیروهای ترقی خواه جنبش با هژمونی بلا منازع و گاها” بی رحم گفتمان اصلاح طلبی است که پس از دو سال همچنان سعی دارد گفتمان و شیوه مبارزه را به صورت انحصاری در دست گیرد.حتی به درستی بیم آن را دارد که از فعالیت کنشگران مستقل و منتقد اصلاح طلبی،سوء استفاده نیز بشود.اما به نظرم پیش از آنکه گفتگویی بر ماهیت جنبش سبز و نیروهای تشکیل دهنده اش و آسیب شناسی آن صورت نگیرد،نمی توان آن را با استناد بر نبود کنش جمعی در فضای عمومی مرده به شمار آورد.این بدین منظور نیست که مرده به حساب آوردنش چون دردناک است پس صحیح نیست.به عقیده من پیدایش جنبش نوین لزوما راه حل برون رفت از بن بست کنونی نیست.اما در ادامه به چند نکته که گمان می کنم کنشگران را به اندیشیدن حول جنبش اعتراضی نوین سوق می دهد اشاره می کنم.

گاهی با این برداشت از جنبش سبز مواجه می شوم که جنبش سبز خاستگاه اصلاح طلبی دارد.استناد به زمان و مکان پیدایش جنبش و طیف  بوجود آورندگان آن در راستای این برداشت نقش غیر قابل انکاری بازی می کند.من هم در این زمینه تردیدی ندارم که جنبش سبز از دل اتاق فکر اصلاح طلبان،قبل از انتخابات وارد عرصه انتخاباتی شد و در راستای اهداف منوط به انتخابات وارد فضای سیاسی. در انتخابات سال 76 آیت الله منتظری نامه ای به آقای خاتمی با مضمون تبریک پیروزی ایشان منتشر کرد که در آن نامه ایشان به آقای خاتمی توصیه! کرده بود که نزد رهبری نظام بروند و به ایشان بگویند این “بلی” به من همان “نه” به شماست.اولین بار نبود که مخالفان ولایت مطلقه فقیه در لباس فعالین انتخاباتی به صحنه می آمدند اما به گمانم این بار،گوی و میدان در دست شرگت کنندگان در انتخابات و نه احزاب سیاسی (اصلاح طلب/اصولگرا) قرار گرفت.نکاتی که در انتخابات 88 باعث بر هم خوردن تمام پیش بینی ها شد آن است که 1-انزجار عمومی از احمدی نژاد(که به وضوح حمایت رهبری را یدک می کشید) و کمپین قوی انتخاباتی اصلاح طلبان باعث شد قشر بیشتری از مخالفان نظام وارد عرصه انتخابات شوند و آرای خاموش بیشتری به نفع اصلاح طلبان پای صندوق ها آمدند و 2-از طرفی شکل گیری فضای اعتراض های خیابانی مجموعه ای از “تحریمی ها” را به صحنه آورد که اصلا در انتخابات رای نداده بودند.من هم جز مخالفانی بودم که در عرصه انتخابات حضور یافتم و به میرحسین موسوی رای دادم اما با این تفاوت که با بدنه اصلاح طلبی و اندیشه اش،آگاهانه/ناآگاهانه فاصله عمیقی داشتم.در روز 23 خرداد در مقابل وزارت کشور شعار “خامنه ای پینوشه-ایران شیلی نمی شه” را فریاد زدم که فعالین ستاد فاطمی متذکر شدند که به هیچ وجه اسمی از رهبری نیاوریم و فقط بر شعار “رای من کجاست” تاکید کنیم.پیوستن رای خاموشی هایی که اینبار رای داده بودند و تحریمی هایی که پس از مشاهده اعتراضات بی درنگ به صف معترضان اضافه شده بودند و از طرفی سرکوب پیش بینی نشده ای که از 25 خرداد پدید آمد باعث شد که شکاف عمیقی میان آنچه جنبش سبز می بایست بشود! و شده بود ایجاد شد.اولین شعار معطوف به رهبری نظام،که در روز 23 خرداد با داد و فریاد های فعالین ستاد فاطمی خاموش شد،به فاصله یک هفته بعد،در روز 30 خرداد پرده برداری و شعار محوری شد.پس از آن می شد به راحتی دید که بازماندگان بازداشت نشده اصلاح طلب بر سر دو راهی همراهی/عقب نشینی ماندند و عده ای هم سکوت اختیار کردند.می شد گفت که قشر مجزا از اصلاح طلبان که حضور در خیابان اختیار کرده بودند بدون هیچ سازمانیابیِ از پیش طراحی شده ای تریبون خیابان را در دست گرفته بود و مطالباتش را فریاد می زد.(این بدین منظور نیست که کنشگران اصلاح طلب در خیابان حضور نداشتند،بلکه سندی بر این مدعاست که حتی بسیاری از کنشگران به اصطلاح اصلاح طلب هم با شعار های ساختار شکن همراه شدند.)در تظاهرات هایی نظیر 18 تیر و یا عاشورای 88 هیچ بیانیه ای از سوی رهبران نمادین و طیفی که خود را حامی آنان معرفی می کد صادر نشده بود اما در هر دو آنها معترضین به خیابان ها آمدند و اعتراض ها ادامه یافت به طوری که 18 تیر به کهریزک ختم شد و عاشورای خونین دست کمی از 30 خرداد نداشت.انفصال بدنه جنبش و تریبون هایش آنقدر سریع و قاطع اتفاق می افتاد که محبوب ترین چهره جنبش سبز،آن کسی که جنبش در روزهای نخست هیچ انتقادی به او را بر نمی تافت، ناچار شد تسلیم “قانون اساسی وحی منزل نیست” ی شود که گفتمان خیابان بر گردن او نهاد.در هر قدم به جلو این شکاف عمیق تر شد تا که رسانه های اصلاح طلبی شعار های خیابانی را سانسور کردند و امروز عده ای از اصلاح طلبان از آسیب غیر قابل انکاری صحبت می کنند که جنبش سبز به جبهه اصلاحات وارد کرده است.
مطالباتی که بیان آنها در کف خیابان ها،آسفالت های شهر را خونین کرد بسیار مستند تر و مستدل تر است از چند رسانه برای کشف ماهیت و خاستگاه جنبش سبز.

از طرفی کنشگران بسیاری که تا دیروز،در نبود گزینه دیگری،اصلاحات و راهکارهای اصلاح طلبان را تنها رویکرد منطقی و عقلانی می دانستند،کم و بیش در یافته اند که پسندیده نیست که انتخاب شان را محدود به شرایط موجود کنند،هرچه قدر که در شرایط فعلی گذرگاه بهتری پیدا نکنند.به وضوح می شود دید که عده کثیری از کنش گران در گرداب 2 مولفه مهم اصلاح طلبان گرفتار آمدند که 1-جنبش بی خشونت(که به نظر بنده در تعریف آن کلاه برگی بر سر بدنه جنبش رفته است) و 2-مقدور نبودن تغییرات زود هنگام به دلیل فقر فرهنگی عموم جامعه که به عقیده بنده هر دو مولفه شدیدا زیر سوال رفته است(مجال پرداختن به آن در این نوشته نیست).اما براحتی می توان مشاهده کرد که حتی هواداران مجازی اصلاح طلبی در ریشه های مطالباتشان تغییر نظام را گنجانده اند اما شیوه اصلاح طلبان را برای این امر می پسندند.این شکاف زمانی خود را به معرض نمایش می گذارد که اصلاح طلبان در بازی باخت-باخت انتخابات مجلس قرار می گیرند.یا شرکت خواهند کرد و آخرین پایگاه های مردمی را از دست می دهند و یا با تحریم انتخابات خط بطلان بر خاستگاه 16 ساله شان می کشند(البته این به سود کنشگران منتقد اصلاحات است)

به یقین عرض می کنم که حصوری جنبش سبز را به جنبش سبز اصلاح طلبی تقلیل نداده است و مطالبی که تا به اینجا آمد برای رفع سوء برداشت حصوری نبوده که معتقدم قدرت تجزیه تحلیل او فراتر از اینگونه مسائل است اما به گمانم خاستگاه اولیه جنبش(که مربوط به قبل انتخابات و یا حداکثر هفته اول پس از انتخابات می باشد) و قدرتمندی اصلاح طلبان در تریبون داری آن و تزریق شیوه های باب میلشان در زمینه مبارزه باعث می شود که کنشگران مستقل تغییر در گفتمان سیاسی جنبش و شیوه مبارزاتی تا به امروز طی شده آن را غیر ممکن بدانند و به سمت شکل گیری جنبشی مجهز به گفتمان و شیوه های مبارزاتی دیگری بروند.این امر بسیار طبیعی است.می توان به رویکرد کاملا قابل فهمی از سمت برخی کنشگران اشاره کرد که نگاه حذفی-حزبی اصلاح طلبان و حمایت برخی هواداران که به هر بهانه ای سعی بر تطهیر شخصیت های اصلاح طلب دارند باعث شده که برخی کنشگران مستقل خود را در حوزه جنبش سبز تعریف ننمایند.این بیش از آن که نقد به اصلاح طلبی و انحصار طلبی شان باشد یک “درد” است.دردی که زاده نگاه حذفی کنشگرانیست که بوق تکثر گراییشان گوش فلک و مفلوک را کَر کرده است اما در عمل جنبش سبز را فراتر از آنچه دوم خرداد دیکته و جرس منتشر می کند نمی بیند.

اما به واقع،پذیرش شکاف عمیق بین جنبش خیابان و تریوبن های انحصاری شده اش (که نیک واقفم حصوری با استناد به این واقعه بارها رسانه های اصلاح طلبی را به درستی نقد کرده) دلیلی بر صحت این مدعاست که به جای گذار به جنبشی دیگر،می بایست گفتمان بدیل را بلند تر کرد.گفتمانی که تا حدی نیاز به خلق آن نیست زیرا گفتمان خیابان مطالبه تغییر حاکمیت را داشته و دارد . به یقین می داند که اصلاحات در این چهارچوب ممکن نیست اما عدم سازمانی یابی اش که منجر به ناتوانی آن می شود،باعث شده که یا مسکوت بماند و یا از شیوه های مبارزاتی اصلاح طلبان تغذیه کند.
به نظرم چاره کار نه در گسست از جنبش سبز و شکل گیری جنبشی جدید با تمام فاکتور های تشکیل دهنده آن که پیگیری مطالبات مسکوت مانده اما اساسی جنبش سبز است اما با گفتمانی مجزا از گفتمان تریبون های جنبش سبز و در نهایت تغییر در شیوه مبارزه.

پ.ن

1-چه کسی جنبش ما را جابجا کرد

—————

توضیح این نکته درباره این متن ضروری است که قسمتی از استدلال هایم در راستای نتیجه گیری آخر در این یادداشت درج نشده است به تجربه می دانم که بیان تمامی نقاط یک مبحث موجب اخته شدن فضای بحث مکتوب می گردد.به همین دلیل ممکن است این نوشته کمی نا کافی به نظر برسد.در شماره های دیگر به بیان دیگر استدلال ها می پردازم

]]> http://qaa3dak.wordpress.com/2011/09/28/%d8%b3%d8%b9%db%8c-%d8%a8%d8%b1-%d8%a7%d8%ad%db%8c%d8%a7-%d8%ac%d9%86%d8%a8%d8%b4-%db%8c%d8%a7-%d9%be%d8%b0%db%8c%d8%b1%d8%b4-%d8%a7%d8%b1%d8%aa%d8%ad%d8%a7%d9%84-%d8%a2%d9%861/feed/ 0 qaa3dak http://qaa3dak.wordpress.com/2011/09/18/%da%86%d9%86%d8%af-%d8%b3%d8%ae%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%a8-%da%86%d9%87-%d8%a8%d8%a7%db%8c%d8%af-%da%a9%d8%b1%d8%af-%d8%a8%d8%a7-%d8%b1%d8%a7%d8%af%db%8c%da%a9%d8%a7%d9%84-%d9%87%d8%a7/ http://qaa3dak.wordpress.com/2011/09/18/%da%86%d9%86%d8%af-%d8%b3%d8%ae%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%a8-%da%86%d9%87-%d8%a8%d8%a7%db%8c%d8%af-%da%a9%d8%b1%d8%af-%d8%a8%d8%a7-%d8%b1%d8%a7%d8%af%db%8c%da%a9%d8%a7%d9%84-%d9%87%d8%a7/#comments Sat, 17 Sep 2011 23:19:42 +0000 اشکان خراسانی http://qaa3dak.wordpress.com/?p=60 ]]>